روزها گذشت و گنجشک با خدا سخن نگفت ! ؟ ..........

فرشتگان سراغش را از خدا گرفتند و خدا هر بار به فرشتگان

این گونه می گفت :

می آید من تنها گوشی هستم که غصه هایش را می شنود و 

یگانه قلبی ام که درد هایش را در خود نگه می دارد.

سرانجام گنجشک روی شاخه ای از درخت دنیا نشست

فرشتگان چشم به لب هایش دوختند گنجشک هیچ نگفت !

خدا لب به سخن گشود :با من بگوازآنچه سنگینی سینه توست .

گنجشک گفت:لانه ی کوچکی داشتم آرامگاه خستگی هایم بود 

و سرپناه بی کسی ام  تو همان را هم از من گرفتی .این طوفان

                         بی موقع چه بود ؟

چه می خواستی از لانه ی محقرم کجای دنیا را گرفته بود ؟

سنگینی بغض راه بر کلامش بست سکوتی درعرش طنین

انداز شد . فرشتگان سر به زیر انداختند .

خدا گفت : ماری در راه لانه ات بود خواب بودی باد را گفتم تا

لانه ات را واژگون کند . آن گاه تو از کمین مار پرگشودی .

گنجشک خیره در خدایی خدا مانده بود .

خدا گفت : چه بسیار بلا ها که به واسطه ی محبتم از تو دور

کردم تو ندانسته به دشمنی ام بر خاستی .

اشک در دیدگان گنجشک نشسته بود ناگاه چیزی در درونش

فروریخت . های های گریه هایش ملکوت خدا را پر کرد !